Dolina potoku Starucha znajduje się we wschodniej części Pogórza Kaczawskiego, w pobliżu wsi Chełmiec. W przeszłości była jednym z głównym obszarów górniczych w regionie.
Miejscowe skały metamorficzne, głównie fyllity i łupki kwarcowo-serycytowe, są przecięte licznymi żyłami polimetalicznymi. W obrębie tych żył występują m.in. kwarc, hematyt, syderyt, chalkopiryt, piryt, galena i sfaleryt, eksploatowane w celu pozyskiwania żelaza, ołowiu i miedzi. Historia poszukiwań rud ma początki w XIII w., jednak rozwój działalności górniczej i bardziej zorganizowanego wydobycia datuje się na XVI w., kiedy w 1531 r. założono miasteczko górnicze Sanct Georgenberg – obecny Jerzyków.
Złoża okazały się jednak mało perspektywiczne i górnictwo szybko podupadło, a miasteczko straciło swój miejski status już w 1561 r. Kolejne próby wydobycia podejmowano w początkach i w połowie XVIII w., a po raz ostatni na większą skalę w połowie XIX w., kiedy w dolnej części doliny działała huta, zamknięta w 1867 r. Ostatnie prace poszukiwawcze prowadzono w latach 20. i 30. XX w. Pozostałości dawnych prac górniczych mają różnorodny charakter: rowów poszukiwawczych, zagłębień po szybikach, zawalonych i zasypanych wlotów sztolni, lejów zapadliskowych nad sztolniami oraz hałd materiału płonnego. Zagłębienia po szybikach (pingi) mają do 3 m głębokości i 10 m średnicy, występując w ciągach do 500 m długości.
Opis: Piotr Migoń
