Charakterystyka
Zaskrońce zwyczajne to całkiem konkretne węże — w Polsce samce osiągają do 95 cm długości, a samice nawet 1,2 m. Ciekawostka: w tej niewielkiej paszczce zaskroniec ma aż 180 zębów!
Jego ciało jest oliwkowozielone, a na głowie znajdują się charakterystyczne dwie duże, jasne plamy (białe, szare, żółte lub pomarańczowe). Płeć nie jest łatwo odróżnić, ale zazwyczaj te większe i masywniejsze osobniki to samice.
Nie potrafi żyć bez wody — świetnie pływa i nurkuje, a czasem wygrzewa się na pływających liściach. Zaskrońce żywią się płazami, więc tam, gdzie są ropuchy, żaby czy traszki, można spotkać również je.
Mają doskonały wzrok — gdy tylko zauważą ruch, atakują niczym błyskawica. Gdy już chwycą ofiarę, nie wypuszczą jej z paszczy; większy rozmiar nie stanowi problemu, bo ich szczęka i żuchwa mają ruchome kości.
Rozmnażanie
Gody odbywają się w podobnym czasie co u padalców. Zaskrońce randkują w zacisznych, słonecznych miejscach, ale na tym romantyzm się kończy. Wokół samicy może kręcić się nawet kilku samców i żaden nie chce odpuścić!
Gdy kopulacja dobiegnie końca, samica szuka idealnego miejsca, by złożyć do 30 jaj. A czym są te „idealne miejsca”? Sterta kompostu, trocin, nawozów zwierzęcych czy butwiejące liście. Dlaczego właśnie tam? Procesy fermentacji podwyższają temperaturę, przyspieszając rozwój zarodków. Sprytne, prawda?
Na zdjęciu zaskroniec jest trzymany przez specjalistkę — został oczywiście zmierzony i zaraz potem wypuszczony. Zwróćcie uwagę, że został przyłapany tuż po posiłku. Troszkę się zestresował i w obronie trysnął nieprzyjemną, śmierdzącą substancją. Innym sposobem obrony jest udawanie martwego — oprócz zwiotczałego ciała dla dodania dramatyzmu wysuwa także język.
