W zeszłym tygodniu towarzyszyliśmy grupie gleboznawców, którzy dziurawili stoki Bielca w Wojcieszowie. Czas odsłonić nieco więcej efektów pracy wynikających z ich „ryjącego” usposobienia.
Gleby często utożsamiamy z tymi, które wykorzystywane są rolniczo. Niektórym mogą się też kojarzyć z widowiskowym wywróceniem się na stromym stoku – wtedy mówimy, że ktoś „zaliczył glebę” 😉
Tak naprawdę gleby są kluczowym elementem każdego ekosystemu: pola, lasu, łąki, a nawet takiego, który został w całości wytworzony przez człowieka, np. hałdy. Rośliny poprzez korzenie przyswajają wodę i inne substancje potrzebne im do życia dzięki zdolności gleb do magazynowania i uwalniania tych składników.
Tym, co przede wszystkim wpływa na różnorodność gleb, są wietrzejące skały stanowiące ich materiał macierzysty. A tych w Geoparku Unesco Kraina Wygasłych Wulkanów nie tylko nie brakuje, ale cechują się one wyjątkowo dużym zróżnicowaniem, co sprawia, że jest to doskonałe miejsce do badań gleboznawczych. Właśnie tym, w jaki sposób gleby różnią się od siebie w zależności od materiału macierzystego, zajmowali się przez cały zeszły tydzień naukowcy i studenci z Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej UJ w Krakowie oraz z Wydział Nauk o Ziemi i Gospodarki Przestrzennej UMK w Toruniu.
W terenie natrafili na glebę glejową na podłożu metabazaltów, rędzinę wytworzoną z marmurów, glebę brunatną rozwiniętą z trachyandezytów (dawniej nazywanych melafirami), rankera na fyllitach. Przygotowali również pokazowy profil gleby brunatnej, który możecie zobaczyć w Sudeckiej Zagrodzie Edukacyjnej.
Za relację i zdjęcia dziękujemy Łukaszowi Musielakowi z UJ – otu.
